Posts
The Time Travel Paradox
Καλημέρα/σπέρα σας. Το σημερινό επεισόδιο θα ήταν γραμμένο με απλά και κατανοητά λογάκια λόγο των συνεχόμενων σχολίων περί χαοτικότητας και δυσκολίας στην κατανόηση του κειμένου, αλλά την τελευταία στιγμή αποφάσισα να μην.
Πάρτε λοιπόν χαρτί και μολύβι, γόμα και χάρακα γιατί σε λίγο θα παίξουμε με τον χρόνο.
Τον χρόνο που χάσατε για να διαβάσετε τα παραπάνω.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που ο Blob ήταν ένα μικρό παιδάκι. Άσχετο βέβαια αλλά ισχύει.
Το περήφανο διαστημόπλοιο Bloboborian Alphα διέσχιζε με χάρη τον αρχαίο σκουπιδότοπο της πρώτης διαστημικής εποχής. Η αποστολή του ήταν να δημιουργήσει ένα μαγνητικό πλέγμα περιμετρικά των σκουπιδιών και να τα βάλει σε πολλαπλή πλανητική επιταχυντική τροχιά που θα κατέληγε στον ορίζοντα μίας μαύρης τρύπας. Δύο μέρες αργότερα ο Blob κατάφερε να το προφέρει και δύο μέρες αργότερα κατάφερε να το δώσει στον υπολογιστή, για να του εξηγήσει τι σημαίνει. Ο Υπολογιστής ξενέρωσε την ζωή του γιατί το δράμα αυτό το είχε ξαναζήσει και επέλεξε να δώσει την εξήγηση με πολύ απλά λογάκια.
[ ΕΧΕΙΣ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑΡΑ ]
Ενθουσιασμένος ο Captain Blob που θα πήγαινε στην ανακύκλωση (?) έκατσε μπροστά από τον υπολογιστή για να ορίσει τις τροχιές. Τρεις ώρες αργότερα και απόλυτα ικανοποιημένος που έκανε μία γραμμή, ο καπετάνιος πήγε να αναπαυθεί στο δωμάτιό του. Έβαλε το σκάφος στον αυτόματο πιλότο και του είπε να μην κοιμηθεί όπως την άλλη φορά, και πήγε για ύπνο.
Το όνειρο του ήταν βαθύ και βαρετό. Πάντα ήθελε να γίνει καπετάνιος και τώρα που τα κατάφερε δεν είχε τι να ονειρευτεί.
<<Μακαρι να έβαζα αλλον ένα στόχο στην ζωή μου>> σκέφτηκε και τον ξύπνησε ο ήχος κινδύνου του πλοίου. Έτρεξε μέχρι την γέφυρα και ρώτησε τον υπολογιστή.
<<Τι έγινε; Γιατί είναι αυτό το φώς πάνω απο το κεφάλι μου;>>
[ ΓΙΑΤΙ ΠΑΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ. ΚΑΛΑ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΕΒΑΛΕΣ?]
Το μικρό εκνευριστικό κόκκινο φωτάκι αιωρούταν πάνω από το κεφάλι του και του θύμιζε ότι είχε κάνει μαλακία. Λόγο οικονομικών περικοπών για την προμήθεια περισσότερης κέτσαπ, ο καπετάνιος είχε ζητήσει να βγουν οι μεγάλες κόκκινες λάμπες κινδύνου και να αντικατασταθούν με ατομικές μονάδες έντονου εκνευρισμού.
[ΚΑΠΕΤΑΝΙΕ ΠΑΜΕ ΚΑΠΑΚΙ ΣΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ. ΣΥΝΤΟΝΙΣΟΥ!]
Ο καπετάνιος κατάλαβε το λάθος του και ζήτησε από τον χειριστή φωτισμού να αλλάξει το χρώμα σε γαλάζιο.
Το σκάφος άρχισε να μπάζει νερά. Η βαρύτητα της μαύρης τρύπας άρχισε να έλκει το Blobotorian Alphα σαν να ήταν μαγιονέζα σε πατάτες, και ο υπολογιστής άρχισε να παίζει τραγούδια από τα 70’s. O Blob ποτέ δεν ήταν απαισιόδοξος αλλά εκείνη την στιγμή έπαψε να πιστεύει ότι ι will survive και καταπιάστηκε στην συγγραφή της αυτοκρατορίας του.
Οι λέξεις έχαναν το νόημά τους και η αυτοβιογραφία έγινε αυτοκρατορία
Τα χρώματα έγιναν πάλι κόκκινα και ο ηλεκτρολόγος απολύθηκε.
Οι γεύσεις έγιναν μοβ και το διάστημα έκανε παρέα στην τελεία.
Ο Captain Blob σοβαρεύτικε, συνοφρυώθηκε και έστειλε ένα δολοφονικό βλέμμα στην μεγάλη οθόνη που συνέχιζε να δείχνει μαύρο. Τότε, μετά από πολύ σκέψη, σηκώθηκε από την θέση του και έδωσε την σημαντικότερη εντολή της καριέρας του.
Ήταν όμως πολύ αργά. Η εντολή δεν έφυγε ποτέ από τα χείλη του γιατί ο χρόνος είχε αρχίσει να σταματά. Και να σταματά. Και να σταματά. Και στο τέλος όλα πάγωσαν. Γιατί κάποιος είχε ανοίξει το παράθυρο για να ξεφύγει από την μαύρη τρύπα. Σε λίγο όλα θα ήταν παρελθόν και ο Captain Blob είχε μια φαϊνή ιδέα. Ξήλωσε ένα κουμπί απο την στολή του και το άφησε να πέσει, και αυτό έπεσε. Χμμ σκέφτηκε.
<<Υπολογιστή, σταμάτα την τεχνητή βαρύτητα>>
Ο Blob έβγαλε αλλο ενα κουμπί και το άφησε να πέσει. Αυτό ομως εξαφανίστηκε πρίν φτάσει στο πάτωμα και την θέση του πήρε μία πάπια. O καπετάνιος κατάλαβε τι έπρεπε να κάνει. Τώρα που βρισκόταν μέσα στη μαύρη τρύπα και θα καθόταν να ανακαλύψει τους κανόνες που τη χαρακτήριζαν. Πήγε λοιπόν στην βιβλιοθήκη και έπιασε ένα μεγάλο βιβλίο που λεγόταν: “Τσελεμεντές” και το άφησε. Μετά έπιασε την ‘‘Ιστορία των ανακαλύψεων’’ και ο Blob ανακάλυψε οτι είχε κάνει μια σημαντική ανακάλυψη. Άρχισε λοιπόν να κάθεται κάτω από μηλιές, να πετάει χαρταετό με κλειδιά στην καλούμπα, να κάνει μπάνιο με ένα χρυσό στέμμα και να κοιτάει επίμονα έναν πλάτανο.
Δημιούργησε από την αρχή τις αρχές της φιλοσοφίας και της κριτικής σκέψης, έστειλε δορυφόρο σε τροχιά και τερμάτισε το pac man. Έφτιαξε μία σαντουιτσάρα από μία συνταγή που δεν είχε ο τσελεμεντές και αφού το έφαγε, ανακάλυψε νέα και εντυπωσιακά βάθη βαρεμάρας.
Ξαφνικά, μια επιφοίτηση! Θα μπορούσε να φάει όλο το σάντουιτς, μετά να γυρίσει πίσω στον χρόνο πριν φάει το σάντουιτς και να το ξαναφάει, να το επαναλάβει αυτό μέχρι να σκάσει, και μετά να γυρίσει στο πριν φάει την πρώτη μπουκιά του πρώτου σάντουιτς και να διατηρήσει έτσι την θαυμαστή κορμάρα του.
Πρέπει να είχε περάσει αρκετή ώρα γιατί πέρναγε για ώρα. Ο Blob κοιτούσε το ρολόι του και περίμενε τον κούκο να κουκίσει για να πάει μία και να δεί batman στην tv αλλά μάλλον είχε περάσει η ώρα ο batman πρέπει να είχε πέθανε από γεράματα.
Αυτά και άλλα πολλά άκυρα και εκνευριστικά συνέβησαν μέσα στην μαύρη τρύπα και ο captain Blob απέκτησε άπειρη γνώση. Μόνο το σάντουιτς του είχε πάρει μία χιλιετία, αφού δεν ήξερε να κόψει τη μουστάρδα. Τέλος πάντων κάποια στιγμή αποφάσισε να βγει από την τρομερή αυτή βαρητική έλξη και να πει στον κόσμο για τα κατορθώματα, τις ανακαλύψεις, τα έργα και τις νύχτες του.
<<Υπολογιστή. Βαρέθηκα. Βγάλε μας από εδώ.>>
[ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΟΒΑΡΑ? ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΛΕΓΑ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΠΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΟ ΠΕΙ...]
<<Υπολογιστή παραφέρεσαι. Βρες την τροχιά των ελαχίστων τετραγώνων για να βγούμε από εδώ μέσα.>>
[ΒΑΓΓΕΛΗ]
<<Τι Βαγγέλη;>>
[ΔΕΝ ΜΕ ΛΕΝΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ. ME ΛΕΝΕ ΒΑΓΓΕΛΗ]
Ουάου, σκέφτηκε ο Blob. <<Είμαστε εδώ τόσο καιρό που ο υπολογιστής εξελίχθηκε σε τεχνητή νοημοσύνη...>>
[ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΟΥ ΛΕΩ ΟΤΙ ΜΕ ΛΕΝΕ ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ! ΤΟ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ MANUAL!]
Το manual του υπολογιστή - Βαγγέλη βρίσκεται στην ιδιωτική συλλογή της Blobotorian Public Libary και θα εκδοθεί λιαν συντόμως από την ίδια σε ηλεκτρονική μορφή.
Το VAGELI άναψε τις τουρμπίνες του Blobotorian Alpha και άφησε την οργή του διαστήματος να βρυχηθεί στο άπειρο. Το Blobotorian Alpha έτρεμε από την δύναμη που το έσπρωχνε και το πλήρωμα νόμιζε οτι μάλλον θα είχαν λασκάρει οι βίδες.
<<Υπολογιστή πού βρισκόμαστε;>>
…...
<<Υπολογιστή!>>
…..
<<Ελα βρε Βαγγελάκη που κάνεις και ναζάκια. Πού είμαστε, θες να μου πεις;>>
Δυστυχώς ο Blob μέσα στην άπειρη σοφία του είχε αμελήσει να συμπεριλάβει στους υπολογισμούς του την ελκτική δύναμη της μαύρης τρύπας που είναι λίγο παραπάνω από άπειρο.
Οι τουρμπίνες είχαν καταστραφεί ολοσχερώς και μέχρι το πλήρωμα να βιδώσει όλες τις βίδες με το ένα κατσαβίδι που έκανε, θα είχε πεθάνει δύο φορές το σύμπαν.
[ΔΙΑΝΥΣΑΜΕ ΜΗΔΕΝ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝ ΜΕΤΡΑ. ΝΑ ΤΑ ΑΘΡΟΙΣΩ?]
<<Πρέπει να βρώ μία λύση.>>
Σκέφτηκε ο Blob.
<< Δεν γίνεται να μείνουμε εδώ πέρα μέχρι να πεθάνει το σύμπαν. >>
Και έπεσε για ύπνο.
Πριν αρχίσετε να λέτε τον καπετάνιο ‘’τεμπέλη, χαζομέρη’’ και άλλα όμορφα κοσμητικά επίθετα, να σας θυμίσω οτι οι μεγαλύτερες επιφοιτήσεις έρχονται την ώρα του ύπνου.
Και της τουαλέτας μερικές φορές, όπως επίσης και την ώρα που γκούχου-γκούχου. Καμία όμως από αυτές τις περιπτώσεις δεν ευνοεί την παρουσία σημειωματαρίου ιδεών, και άρα είναι καλύτερο να πέσεις για ύπνο και άμα σου έρθει κάτι σου ήρθε. Όπως και στην τουαλέτα τα πρωινά της Κυριακής.
Τέσσερις ώρες μετά ο Captain Blob επινόησε μια μεθοδολογία για την θεραπεία της αϋπνίας που περιλαμβάνει ένα ποτήρι τσάι, ένα μπισκότο σοκολάτας, και έναν καλό ύπνο.
Κατά τα άλλα τίποτα.
Τελικά λύση δόθηκε από έναν λαθρεπιβάτη που έχοντας αποκτήσει εμπειρία από άλλα σκάφη ευλογημένα με παρόμοιου επιστημονικού επιπέδου καπετάνιους, απέδειξε οτι έπρεπε να επιστρέψουν στο χρονικό σημείο που γεννήθηκε ο καπετάνιος και να τον σφάξουν πριν αναλάβει καθήκοντα μαζικής καταστροφής σε τροχιά.
Η ιδέα αν και καλή, απορρίφθηκε από το πλήρωμα μίας και τους άρεσε πολύ η κέτσαπ και επέλεξαν να γυρίσουν μέχρι το σημείο όπου όρισε την μοιραία εκείνη τροχιά ο Blob.
Το ταξίδι στον χωροχρόνο πάντα γοήτευε τους επιστήμονες και μερικούς ονειροπόλους. Πολλοί πιστεύουν οτι είναι αδύνατο να παίξεις με τον χρόνο και σαν επιχειρήματα προβάλλουν π.χ. τον παραλογισμό του να βλέπεις ένα ποτήρι να γεμίζει μία κανάτα, όσο ο χρόνος γυρίζει πίσω.
Άλλοι πάλι πιστεύουν οτι οι άνθρωποι κατάγονται από εξωγήινα όντα που έχουν τελειοποιήσει το διαστημικό ταξίδι και κάποια στιγμή θα επιστρέψουν στην Γη. Άλλοι πάλι πιστεύουν σε ένα θεό πατέρα παντοκράτορα και εγώ πιστεύω οτι ο σφουγγαράκης τα σπάει.
Μέσα στον άπειρο χρόνο που είχε ο Blob στην μέση της μαύρης τρύπας, μπόρεσε και έλυσε όλα αυτά τα προβλήματα με απλή λογική και βατή μεθοδολογία. Κοινώς με ό,τι βρήκε στην τουαλέτα.
Αχίλλειος πτέρνα του εγχειρήματος της επιστροφής στον χρόνο, ήταν η αδυναμία μεταφοράς της μνήμης των όσων έγιναν, με φυσικό αποτέλεσμα να πέσουν πάλι μέσα στην μαύρη τρύπα.
Τελικά χρειάστηκε να πεθάνει το σύμπαν (μερικοί πιστεύουν από βλακεία ή βαρεμάρα) για να απελευθερωθεί το Blobotorian Alpha από τα μαγνητικά δεσμά του.
Εδώ θα μου πείτε, οτι η ιστορία καταλήγει σε αδιέξοδο. Θα σας δώσω μία ευκαιρία για να καταλάβετε το λάθος όμως στον συλλογισμό σας.
Λοιπόν, πιάστε τον χάρακα με το χέρι που γράφετε, και με το μολύβι διαγράψτε μία ευθεία μέχρι το σημείο που βρίσκεται η μπλε πλευρά της γόμας. Ωραία, τώρα κάντε το ίδιο αλλά αυτή την φορά πάνω στο χαρτί.
Αν πήρατε χαρτί και μολύβι, γόμα και χάρακα όπως σας ζητήθηκε στην αρχή, θα έχετε τώρα την λύση μπροστά σας.
Αν όχι, μην μου σπάτε τα νεύρα, δεν φταίω εγώ αν εσείς δεν έρχεστε στο μάθημα όπως πρέπει. Να μάθετε να κάνετε αυτό που σας λένε και μετά να παραπονιέστε για τον περίεργο λόγο μου και την χαοτική λογική μου.
Αλλά δεν πειράζει, γιατί όπως έλεγε κάθε δάσκαλος που έκανε το λάθος να με ρωτήσει τι ώρα είναι,
<< Είσαι έξυπνο παιδί, απλά δεν διαβάζεις.>>
